Stel, je hebt een Engelse Bulldog pup van 3 maanden die blaft en, tot bloedens toe, bijt. Je hebt al van alles geprobeerd. Niets helpt, zelfs de adviezen van de kynologenclub niet… Je staat voor de keus: de pup wegdoen of nog één laatste poging…

Lees hier het verhaal van Martine:

< … > We hadden de pup met 7 1/2 week in huis gekregen en kwamen meteen in de problemen terecht ; zowel met zijn gezondheid als met zijn gedrag. En wat we ook deden qua gedrag , deze pup was niet onze eerste hond , we wisten heus dus wel wat te doen met een puppy. Maar wat we bij dit manneke ook deden ……..we drongen niet tot hem door. Zijn hoofdtaak van de dag was bijten en blaffen. En dan echt de hele dag door. En wat we ook probeerden ……niets hielp.

Het bijten was inmiddels zo erg geworden dat we ‘pleister-fabrieken’ echt de recessie fluitend door hielpen. We waren aan het eind van ons latijn en hadden nog maar 2 mogelijkheden ; of de pup weg doen óf hulp in schakelen. We kozen voor het laatste en kwamen zo in contact met Alexandra. Haar snelle reactie op onze oproep was helemaal geweldig en dat ze al na 3 dagen (pinksteren zat er tussen) bij ons aan huis kon komen was echt fantastisch.

De eerste ochtend is ze meer dan 2 uur bij ons geweest en het was of er een klein wonder gebeurde. Want alle raad en tips werkten …….zélfs bij een eigenwijze Bull. Hahahahahaha. Die zelfde middag, weer alleen met de hond, het verschil met de dag ervoor was niet te begrijpen. Wanhoop sloeg compleet weer om naar hoop.

Haar tips waren eigenlijk zó simpel en makkelijk uit te voeren dat je er van opkijkt hoeveel effect zo iets oplevert.

We hadden eindelijk de pup in huis waar we naar verlangd hadden. Natuurlijk ging het nog wel eens mis, maar daar blijft het een puppy voor.

Na een 2e bezoek van Alexandra bij ons hebben we nog wat vragen door genomen en nog een wandel-probleem. En ook die was met een paar korte oefeningen uit de wereld.

Al met al zijn we helemaal blij dat we in contact zijn gekomen met Alexandra; haar hulp was van harte welkom en haar raad & advies werkte. En dan ook nog eens op korte termijn bij onze pup-man.
Aan zijn bijten en blaffen kwam met een dag al veranderingen en dat was alles wat we ons gewenst hadden.

<…>

Groetjes,

Martine P.

.

Vraag

—– Original Message —–
From: XXXX en XXXXX de R.
To: alexandra@hondenschool-ede.nl
Sent: Friday, November 23, 2007 3:48 PM

Subject: onze Jack Russel en kinderen

Hoi Alexandra,

Ik neem maar direct de vrijheid om je te tutoyeren en je bij je voornaam aan te spreken. Ik hoop dat je me vrijblijvend een advies wilt geven over de omgang met onze hond. Ik vond je naam op internet en trek de stoute schoenen maar aan.

Onze Spike is een Jack Russel van 11 jaar. Het is (in verhouding met andere zenuwachtige Jacks) een rustige, lieve hond die goed naar de commando’s luistert. Spike was twee toen ik hem leerde kennen, mijn man had hem reeds. Spike is een slimme hond en soms denk ik dat ik met een kind te maken heb i.p.v. met een hond. Hij weet bijvoorbeeld heel goed of hij met mij of met mijn man te maken heeft omdat hij bij hem nogal eens de grens opzoekt (dit wordt hem ook toegestaan) en bij mij weet hij dat ik niet met minder genoegen neem. B.v. in de mand is geheel in de mand en niet nog met één of twee poten erbuiten.

Hoewel Spike doorgaans rustig is, raakt hij wel opgefokt (lees: enthousiast) bij bezoek. We hebben hem geleerd dat hij naar zijn plaats moet (in de hal; hij ziet de deur opengaan) wanneer de deurbel gaat. Hij staat dan te zenuwen en ruikt heel druk om te beoordelen wie of wat er binnen is gekomen. Nu is het zo met volwassenen dat we hem na enkele minuten de vrijheid geven om even te kijken wie er is. Hij springt dan enthousiast op en neer en wil het bezoek likken in het gezicht als hij de kans krijgt (let wel: hij mag niet op de bank, dit weet hij en dat gebeurt ook niet maar bezoek bukt zich vaak of gaat in de hurkzit). Wat hij dan doet is een soort van speels happen naar de neus. Volwassenen vallen niet om door een sprong van Spike tegen zich aan en hen kun je waarschuwen op te passen voor hun neus.

Nu het volgende: kleinere kinderen wil je niet bang maken voor de hond, dus je gaat niet paniekerig corrigeren. Wat ik wel eens doe is hem op z’n plaats houden (kinderen halen zijn enthousiasme helemaal naar boven en luisteren wordt dan moeilijk). Ik moet ‘m dan wel eens op z’n plaats houden met m’n hand aan z’n halsband. Gevolg: een drukke, zenuwachtige hond die na enkele minuten, als je ‘m dan vrij geeft, nog tegen een kind opspringt en naar de neus hapt (kans dat een tand eindigt achter een neusvleugel is groot).

We verwachten zelf ieder moment een klein babytje, onze eerste. We zijn niet zozeer bang dat dat niet goed zal gaan. Ik zal Spike nl. nooit op gelijke hoogte laten met het kindje tenzij ik er bij ben en we zullen ‘m direct vanaf de geboorte betrekken. maar ik vind het wel vervelend dat kinderen die op bezoek komen bang zijn/ worden voor Spike. Hoe kunnen we hier nu het beste mee omgaan? Spike naar zijn plek sturen lijkt me ook niet goed; het is toch zijn huis en territorium. Uiteindelijk vinden wij het niet redelijk dat hij de hele avond op zijn plek moet blijven. Je wilt ook niet onnodig een soort van haat creëren zodat hij kinderen associeert met het naar de plaats gestuurd worden.

Mijn man, zijn opvoeder (heeft destijds ook met Spike de cursussen gedaan en veel prijzen gewonnen door zijn ongelooflijke gehoorzaamheid), geeft mij aan dat ik me niet druk moet maken en dat het wel los zal lopen. Ik merk gewoon dat ik hiervoor meer verantwoordelijkheid draag dan mijn man. Het kost dan ook veel energie om Spike te corrigeren door zijn enthousiasme en straks als ik in mijn kraambed lig, ben ik er gewoon niet bij. Hoe gaat het dan? Hij luistert qua dit onderwerp gewoon niet zo consequent naar mijn man als naar mij en de vraag is ook of het een juiste oplossing is om de hond steeds naar zijn plek te sturen.

Hoe kunnen we nu het beste met dit gedrag omgaan? Spike remmen in zijn enthousiasme voelt niet goed en het komt er later toch wel uit, hem corrigeren bij binnenkomst van kinderen, lijkt me ook niet goed. Wat zouden wij in jouw ogen het best kunnen doen om zo Spike niet tekort te doen. Uiteindelijk hoort hij in ons huis maar we willen ook met een gerust hart kinderen binnen kunnen laten komen zonder dat je iedere keer op je qui vive moet zijn en bijna niet bij de hond durft weg te lopen omdat hij dan het risico wel neemt straf te krijgen als hij van z’n plaats afkomt.

Misschien is het nog zinvol om te vertellen dat Spike dus een reutje is en dat hij nu hij wat ouder wordt wel af en toe wat kattiger wordt. Als we ‘m bijvoorbeeld met ons voet aanduwen helemaal op z’n plaats te gaan na het uitlaten b.v. dan wil hij nog wel eens een waarschuwingsgrom geven. Toen ik laatst een vriendin op bezoek had ging hij met het botje voor haar liggen en toen zij hem ongeveer vijf minuten geaaid had, gromde hij (ik hem ‘m het botje op dat moment afgenomen). Als hij geluiden hoort, als er visite komt of wanneer we op het punt staan naar buiten te gaan en zijn brokken zijn nog niet op dan gaat hij deze panisch zitten opeten.

Mijn man en ik kunnen gewoon ‘los’ zeggen en vervolgens stopt hij met zijn speeltje. Hij zal ons ook niet bijten maar ik geloof wel dat zijn enthousiasme, zijn ouderdom en zijn dominantie het belang van het vermelden waard zijn. Maar over het algemeen is het een goede, lieve hond die zichzelf af en toe verdedigt.

Ik hoop dat je wat kunt met mijn verhaal. Mijn man en ik zijn het gewoon niet eens over de hardheid van de hand die gebruikt moet gaan worden en de manier waarop dit moet gebeuren. Ik moet bekennen dat ik nog wel eens mensengedachten projecteer op een hond maar ja een hond denkt nu eenmaal niet als een mens.

Ik hoop dat je mij advies kunt en wilt geven over hoe hier mee om te gaan.

Alvast hartelijk bedankt,

H. de R.

Antwoord

Beste XXXXX en XXXXX,

Allereerst van harte gefelicitterd met jullie zwangerschap. Een spannende tijd en het is heel verstandig dat jullie nu al op zoek naar een goede omgangsmethode voor de hond. Want, zoals je al opmerkte, heb je daar straks geen tijd meer voor.

Probleem
Je beschrijft hoe Spike zich gedraagt en hoe jullie met hem omgaan als er bezoek binnenkomt. Bij volwassenen werkt dit voldoende, maar bij kinderen is dit werkt dit niet, omdat je de kinderen niet bang wil maken voor de hond, door Spike waar zij bij zijn te corrigeren. Daarnaast kan zijn drukke gedrag bij kinderen i.t.t. volwassenen wèl schade berokkenen.
Je merkt terecht op dat wanneer je Spike altijd zou corrigeren (hiermee bedoel ik straffen; boos toespreken of op een andere manier iets naars voor de hond toevoegen, in de hoop dat het ongewenste gedrag minder wordt) als er kinderen binnenkomen, hij het bezoek van kinderen en straf in met elkaar in verband zou kunnen brengen en dus een hekel zou kunnen krijgen aan kindenen. Dit is hierom niet de gewenste aanpak.
Je wilt weten hoe je het beste kunt omgaan met zijn enthousiaste drukke gedrag.

Oorzaak van dit gedrag
Wellicht herken je dit:
De bel gaat. In eerste instantie betekende een bel helemaal niets voor de hond. In de loop van de tijd heeft hij echter begrepen dat er iemand voor de deur staat als de bel gaat.

Doordat de baas meteen in actie komt als de bel gaat, moet het wel buitengewoon alarmerend zijn. De activiteit van de baas alarmeert de hond. Hij blaft.

De baas begint tegen de hond te schreeuwen dat hij stil moet zijn. Dat opgewonden gedrag alarmeert de hond nog meer. Hij blaft harder.

De baas grijpt de hond bij zijn halsband, zodat hij gorgelend mee naar de voordeur moet lopen. De hond wordt belemmerd in zijn bewegingen en raakt zo behoorlijk gefrustreerd. Hij fokt zich op, zijn opwinding neemt toe. De hond krijgt op zijn kop, het tumult rond hem is hevig. De hond snapt er niets meer van.

Opmerking
Het advies dat ik nu geef, is gebaseerd op de informatie die je verstrekt hebt. Ik heb de hond zelf niet gezien, dus ik beperk mij nu hier tot de een eenvoudige en veilige oplossing. Er zijn heel veel manieren op dit probleem aan te pakken, dit is er dus maar één van en het is niet gezegd dat dit de meest effectieve manier is, maar wel de veiligste en dat staat bij mij nu voorop. Ik wil geen advies geven wat wellicht door verkeerde interpretatie of gebrekkige informatie tot frustatie of zelfs ongelukken leidt.

Advies
Je zegt dat je Spike niet in zijn vrijheid wil beperken omdat het zijn huis en territorium is. Graag wil ik je er op wijzen dat de roedelleiders (jullie) als enige recht hebben op toegang tot de beste plekken, jullie bepalen wie het territorium mag betreden enz. Als ik je verhaal zo lees, zou er mogelijk sprake kunnen zijn van een sluimerend rangorde conflict (het grommen, dwingend opspringen). Als dit werkelijk het geval is is begeleiding van een gediplomeerd gedragstherapeut raadzaam.

De eenvoudigste en veiligste oplossing is dat Spike voor de duur van het bezoek in een bench gedaan wordt. Hier zijn een aantal voordelen voor te noemen, maar er moet wel aan een aantal voorwaarden worden voldaan.

Voordelen:
Spike kan het ongewenste gedrag niet meer vertonen.
Spike hoeft niet meer gecorrigeerd te worden.
Omdat Spike niet gecorrigeerd hoeft te worden, wordt de relatie tussen de baas en de hond niet verstoort en kan er ook geen escalatie van agressie optreden mocht er inderdaad sprake zijn van een rangordeconflict. (Dit is n.l. voor mij nu niet te beoordelen)
Spike leert dat hij niet de belangrijkste is in het gezin (ook handig als hij zijn plaats weet als de baby er is)

Voorwaarden:
1. Spike is bekend met de bench of dit wordt hem door middel van positieve associaties aangeleerd. Zie ook de bijlage “Benchtraining”.
2. De bench staat op een plek die voor de hond prettig is. De een is rustiger als hij buiten de woonkamer is, de ander wil graag alles kunnen zien en is dan rustig. Een kwestie van uitproberen.
3. Spike krijgt genoeg lichaamsbeweging, vooral voordat er bezoek komt en hij in de bench moet liggen.
4. Het verblijf in de bench als er bezoek is, wordt aangenaam gemaakt, door het geven van een lekkere kluif of gevulde Kong.
5. Bezoek wordt gevraagd Spike compleet te negeren, dit maakt het makkelijker voor hem om rustig te blijven in de bench.
6. Rustig gedrag in de bench wordt af en toe beloond (wat ervaart de hond allemaal als beloning…?), druk gedrag wordt genegeerd.
7. Blijf steeds kalm en schreeuw niet tegen de hond. Beweeg rustig. Toon geen enkele vorm van opwinding. Zorg dat je gedrag de hond op geen enkele manier zal activeren. De hond raakt al snel in een vicieuze cirkel: hoe meer opgewonden hij is, hoe minder aanspreekbaar hij is. Hoe meer opgewonden en gefrustreerd hij raakt, hoe meer adrenaline er wordt gemaakt, wat zijn opgewondenheid nog verder opstuwt.

Nogmaals, dit is misschien niet de meest effectieve manier, wil of kan je dit niet uitvoeren, dan raad ik je van harte aan om een gediplomeerde gedragstherapeut te vragen om te komen kijken, zodat er een advies op maat gegeven kan worden. Ik heb hier voor de veiligste weg gekozen.

Ik wens jullie veel succes met Spike en met de zwangerschap. En ik vind het leuk om te horen hoe het jullie vergaat en waarin jullie uiteindelijk de oplossing voor dit probleem hebben gevonden.

Vriendelijke groeten,

Alexandra Wilkinson

Wanneer spreekt men van een gedragsprobleem?
Het is beter om te spreken van probleemgevend gedrag. Want of een bepaald gedrag een probleem is, is vaak afhankelijk van de situatie waarin een hond leeft. Bijvoorbeeld: een hond die een terrein moet bewaken, moet blaffen. In een flat kan een hond die veel blaft zeer hinderlijk zijn.

Dus: er is sprake van een probleem als de eigenaar van de hond of de omgeving het als zodanig ervaart.

Waardoor ontstaan gedragsproblemen?
Mensen en honden spreken verschillende talen waardoor heel gemakkelijk misverstanden ontstaan. Verder zijn de verwachtingen waaraan een hond moet voldoen hoog; hij moet vriendelijk zijn tegen tante Truus als die op bezoek komt, maar moet wel inbrekers afschrikken. Hij moet een speelkameraadje voor de kinderen, die alles met hem moeten kunnen doen. Hij moet rustig zijn, maar wel willen spelen als wij dat willen. Hij moet altijd luisteren, maar we willen geen slaafse kruiper.

Gedragsproblemen aanpakken
Allereerst is het verstandig om naar een dierenarts te gaan om een lichamelijk probleem uit te sluiten. Ook is een deel van de problemen op te lossen door een opvoedingscursus met de hond te volgen.
Maar er zijn ook problemen die niet te verhelpen zijn binnen de reguliere gehoorzaamheidscursussen. Bijvoorbeeld omdat de hond de lessen te veel zou verstoren door agressief gedrag, of doordat het probleemgedrag gebonden is aan de thuissituatie. Naast agressie gaat het bijvoorbeeld om verlatingsangst (niet alleen kunnen zijn), onzindelijkheid, vernielzucht en angstgedrag. Voor deze gevallen kan een persoonlijk gedragsadvies en één op één begeleiding uitkomst bieden.

Hieronder wordt een beschrijving gegeven hoe de meeste erkende gedragstherapeuten / gedragsdeskundige werken. Kijk voor een vertrouwd adres op http://www.alphagedragstherapeuten.nl

Aanpak
Het probleemgedrag wordt systematisch geanalyseerd. Pas als de oorzaak van het probleem bekend is dan kan gericht een therapie worden ingesteld. Deze therapie is specifiek afgestemd op de eigenaar en de hond, omdat iedere mens-hond relatie uniek is.

Hoe lang duurt zo’n traject?
De duur is afhankelijk van de van het probleem en hoe lang de hond het probleemgedrag al vertoont. De meeste problemen kunnen volstaan met één consult en één vervolgafspraak met aansluitend telefonische coaching. Een enkele keer zijn meerdere vervolgafspraken nodig. Hoeveel begeleiding men na afloop nog nodig heeft hangt onder andere af van de hoeveelheid trainingservaring van de eigenaar en de complexiteit van het probleem of de problemen.

Procedure
Na het maken van een afspraak, ontvangt  een intakeformulier, dat u ingevuld terugstuurt. Eventueel kunt u een video-opname te maken van het probleemgedrag van uw hond. Zo kan de gedragsdeskundige zich voor bereiden op het eerste bezoek bij u thuis.
In het eerste gesprek wordt de oorzaak van het probleemgedrag achterhaalt. De antwoorden op het vragenformulier en de eventuele video worden besproken. Bovendien wordt uw hond geobserveerd en stelt de gedragsdeskundige een diagnose. Ter ondersteuning van de diagnose kan er een gedragstest gedaan worden.

Plan van aanpak
Samen met de cliënt kijkt de gedragsdeskundige naar de mogelijkheden om ander gedrag van de hond aan te leren. Alle adviezen krijgt u ook op papier.
Afhankelijk van het probleem, maken cliënt en gedragsdeskundige één of meerdere vervolgafspraken. 

Dierenarts
Een gedragsdeskundige werkt vaak op verwijzing van dierenartsen en houd hen op de hoogte van het verloop van de therapie. Ook als u niet via uw dierenarts bij een gedragsdeskundige komt, gaat hij altijd na of er een lichamelijke oorzaak kan zijn voor het gedrag van uw hond. Bij twijfel wordt u eerst verwezen naar uw dierenarts.

Wacht niet te lang met het inroepen van deskundige hulp; hoe langer een probleem bestaat, hoe meer tijd het kan kosten om het op te lossen.

Heeft u na het lezen van deze pagina nog vragen, bel of mail voor vrijblijvende informatie.
Meer informatie over een persoonlijk gedragsadvies van Alexandra Wilkinson vind u hier.

Zoekt u een gedragstherapeut voor honden bij u in de buurt, kijk dan op www.honden-gedragstherapie.nl voor een erkende gedragstherapeut.